Paszport w dobrych rękach (Paszporty Polityki 2012)

To nie czas na obszerne podsumowania. To czas na okrzyki radości. Wytężoną pracą w ciągu ostatnich dwóch lat Marcin Dorociński dowiódł, że Paszport „Polityki” należy mu się jak mało komu.

Wyróżnienie przyznane Dorocińskiemu cieszy tym bardziej, że w dziedzinie filmu jury Paszportów podejmowało czasem decyzje — mówiąc łagodnie — dyskusyjne (by przypomnieć tylko nagrodę dla Xawerego Żuławskiego za Wojnę polsko-ruską). Szczęśliwie tym razem o kontrowersjach nie może być mowy. Marcin Dorociński z coraz wyraźniejszą, godną podziwu konsekwencją wytycza własną drogę twórczą, bez reszty poświęcając się odgrywanym rolom.

Nominowano go za „absolutny słuch aktorski, który chroni go przed komercją i tandetą. I za to, że rozwija się z roku na rok, z filmu na film”. To minimalistycznej grze Dorocińskiego, opartej na spojrzeniach raczej niż na słowach, Róża (2012) Wojciecha Smarzowskiego zawdzięczała swą bolesną siłę. To on między innymi sprawił, że z przeciętnej etiudy Czubek (2001) Bartoszowi Konopce udało się zrobić zupełnie dobry Lęk wysokości (2012). Wypada tylko mieć nadzieję, że rola w Drogówce (2013) dorówna już wymienionym, a reżyserzy zechcą powierzać mu zadania trudniejsze, wykraczające poza ustalone emploi.

Daniel Brzeszcz

Absolwent filologii polskiej i kulturoznawstwa w ramach MISH na Uniwersytecie Warszawskim. Wielokrotny stypendysta MNiSW, miasta stołecznego Warszawy i miasta Poznania, laureat Diamentowego Grantu, wyróżniony w Konkursie na Najlepszego Studenta RP. Współautor siedmiu książek naukowych, publikował także w „Krytyce Politycznej”, „Małej Kulturze Współczesnej”, „uniGENDER” i „LiteRacjach”. Interesuje się literaturą półwiecza 1860—1910, teorią literatury, kulturą wizualną i Beyoncé. Pochodzi z Krakowa, mieszka w Warszawie. Tagi: 1990, TNGHT, daggering, Melro$e Place.